Przed rozmową z rodzicami warto postarać się ułożyć sobie w głowie to, co się z Nami dzieje, co czujemy, Nasze reakcje. Z całą pewnością taka rozmowa nie powinna odbywać się „w biegu”, a spokojnie poświęcając sobie odrobinę więcej czasu.
Przyda się tutaj wypisanie na kartce papieru tego, co Nas niepokoi, np.:
– od dawna nie mam siły wstawać rano z łóżka;
– czuję się prześladowany/a w szkole, nikt mnie nie lubi, nie rozmawia ze mną;
– czuję się bardzo samotna/y;
– nie chce mi się uczyć, chodzić do szkoły, na spotkania ze znajomymi;
– myślę, że mam depresję, nic mnie nie cieszy / ciągle płaczę;
– najchętniej cały czas bym spał/spała;
– mam problemy z koncentracją i nauką;
– myślę, że mogę mieć anoreksję/bulimię/ być uzależniony/a od ….
Wszystko, co Cię niepokoi, jest warte konsultacji z osobą dorosłą oraz specjalistą.
Źródło: pacjent.gov,pl